Fahrzeuge

PKW

cena: 50000 € moc: 346 KM Bateria: 100 kWh wybór koloru zaczep do przyczepy wnętrze z licznikiem funkcjonalnym Konwersja z FS22 - Wersja shaderów FS25 - Dodano kolory bazowe - Napraw tekstury - Napraw światło - Napraw dźwięk

Sonstige Fahrzeuge

Galerie Beschreibung LS25 MiG-21 Mikoyan-Gurevich Die Mikojan-Gurewitsch MiG-21 (russisch: Микоян и Гуревич МиГ-21; NATO-Berichtsname: Fishbed) ist ein Überschall-Kampf- und Abfangflugzeug, das vom Mikojan-Gurewitsch-Konstruktionsbüro in der Sowjetunion entworfen wurde. Zu seinen Spitznamen gehören: „Balalaika“, weil seine Grundrissform dem gleichnamigen Saitenmusikinstrument ähnelt; Die MiG-21 trägt die polnische Bezeichnung „Ołówek“ (Bleistift), benannt nach der Form ihres Rumpfes [2], und den vietnamesischen Namen „Én Bạc“ (Silberschwalbe). Rund 60 Länder auf vier Kontinenten setzten die MiG-21 ein, und auch sieben Jahrzehnte nach ihrem Erstflug ist sie in vielen Nationen weiterhin im Einsatz. Sie stellte Luftfahrtrekorde auf und wurde zum am längsten produzierten Überschall-Düsenflugzeug der Luftfahrtgeschichte, zum am längsten produzierten Kampfflugzeug seit dem Koreakrieg und zuvor zum am längsten produzierten Kampfflugzeug überhaupt. Credits karl zu

Sonstige Fahrzeuge

Galerie Beschreibung LS25 SU-25 Die Suchoi Su-25 „Grach“ (russisch: Су-25 „Грач“; NATO-Bezeichnung: Froschfuß[2]) ist ein einsitziges, zweimotoriges Kampfflugzeug, das in der Sowjetunion vom Konstruktionsbüro Suchoi entwickelt wurde. Es verfügt über Eigenschaften für Erdkampfeinsätze, Luftnahunterstützung und Panzerabwehr und wurde zur Unterstützung der sowjetischen Bodentruppen konzipiert. Sein Spitzname bei den russischen Luftstreitkräften und Bodentruppen ist „Grach“ (Spitzname: „Turm“). Während ihrer über vierzigjährigen Dienstzeit kam die Su-25 bei zahlreichen Luftstreitkräften zum Einsatz. Sie war aktiv am sowjetischen Krieg in Afghanistan beteiligt und flog Einsätze zur Aufstandsbekämpfung gegen die Mudschaheddin. Die irakische Luftwaffe setzte sie im Iran-Irak-Krieg von 1980 bis 1989 gegen den Iran ein. Die meisten dieser Flugzeuge wurden später im Golfkrieg 1991 zerstört oder an den Iran geliefert. 1993 setzten abchasische Separatisten die Su-25 im Abchasischen Krieg gegen Georgier ein.[3] Acht Jahre später nutzte die Luftwaffe der Republik Mazedonien (heute Nordmazedonien) die Su-25 im Mazedonien-Konflikt 2001 gegen albanische Aufständische. 2008 verwendeten Georgien und Russland Berichten zufolge Su-25-Flugzeuge im Südossetien-Krieg.[4] Mehrere afrikanische Staaten, darunter die Elfenbeinküste, der Tschad und der Sudan, setzten die Su-25 gegen lokale Rebellengruppen und in Bürgerkriegen ein. Zuletzt kam die Su-25 bei der russischen Intervention im syrischen Bürgerkrieg, im zweiten Bergkarabach-Krieg und beim Einmarsch Russlands in die Ukraine zum Einsatz.[5] Credits karl zu

Sonstige Fahrzeuge

Galerie Beschreibung LS25 MiG-35 Die Mikojan MiG-35 (russisch: Микоян МиГ-35; NATO-Codename: Fulcrum-F) ist ein russischer Mehrzweckjäger, der von Mikojan, einer Abteilung der United Aircraft Corporation (UAC), entwickelt wurde. Als Kampfflugzeug der Generation 4++ vermarktet, ist sie eine Weiterentwicklung der MiG-29M/M2 und MiG-29K/KUB.[5][6] Laut einer Quelle aus der russischen Verteidigungsindustrie handelt es sich bei der Mikojan MiG-35 im Wesentlichen um eine modernisierte Variante der MiG-29KR.[7][4] Viele halten MiG-35 für eine neue Bezeichnung, die Mikojan aus Marketinggründen gewählt hat.[8][9][10] Der erste Prototyp war eine modifizierte Version des Flugzeugs, das zuvor als MiG-29M2-Modelldemonstrator unter der vorläufigen Bezeichnung MiG-35 gedient hatte. Ein späterer Prototyp war jedoch ein anderes Modell mit anderer Ausrüstung und diente als Grundlage für die heutige MiG-35. Mikojan präsentierte die MiG-35 erstmals 2017 auf der Moskauer Luftfahrtschau der internationalen Öffentlichkeit;[3] die ersten beiden Serienmaschinen wurden 2019 in Dienst gestellt.[9] Mikojan entwickelte das Flugzeug primär für den Exportmarkt, konnte aber weder ausländische Abnehmer noch nennenswerte Inlandsaufträge gewinnen. Das Flugzeug gilt heute unter Militärexperten als Fehlschlag. Dies markiert faktisch das Ende der Marke MiG als führender Hersteller von Kampfflugzeugen.[11][12][13] Credits karl zu

LKW

Zestaw zawiera: -Kraz 6443 -Przyczepa samowyładowcza -Wywrotka z przyczepą Kraz 6443: -Cena: 56490 $ -Moc: 350 KM -Konfiguracja: kolory, projekt Przyczepa samowyładowcza: -Cena: 45000 $ -Konfiguracja: kolory, projekt -Nośność: 60000 l. Przyczepa wywrotka: -Cena: 27000 $ -Konfiguracja: kolory, projekt -Nośność: 45700 l.

Sonstige Fahrzeuge

Mil Mi-24 (ros. Ми-24; oznaczenie NATO: Hind[2]) to duży helikopter bojowy i śmigłowiec szturmowy o ograniczonej liczbie przewożących żołnierzy[3] produkowany przez Moskiewską Fabrykę Śmigłowców Mil od początku lat 70. XX wieku.[4] Warianty Mi-24 obejmują wersje eksportowe Mi-25 i Mi-35. Jest używany od 1972 roku przez radzieckie siły powietrzne, ich następców i około pięćdziesiąt innych krajów. Radzieccy piloci nadali temu helikopterowi przydomek „latający czołg” (ros. летающий танк, czołg letayushchi). Inne nieoficjalne nazwy, jakie otrzymał, to крокодил, Krokodil („Krokodyl”) ze względu na nowy projekt kamuflażu helikoptera[5] i Stakan („Szklane szkło”) ze względu na duże płaskie szklane okna otaczające trzymiejscowy kokpit pierwszej wersji Mi-24.

Sonstige Fahrzeuge

Nowoczesny rosyjski radar radiowy P-19 został zmodernizowany i otrzymał nowe oznaczenie P-19 „Dunaj”. Ten nowy radar przeszedł testy państwowe i został przyjęty do służby w Siłach Obrony Powietrznej ZSRR począwszy od 1974 roku. P-19, podobnie jak wcześniejszy P-15, został zaprojektowany do wykrywania nisko latających samolotów i zaczęto go kojarzyć z systemem przeciwlotniczym S-125 „Neva” (nazwa raportowa NATO SA-3 „Goa”). [3] P-19 posiadał nową elektronikę w porównaniu do poprzedniego P-15, w tym nowy nadajnik magnetronowy. [4] P-19 jest nadal w służbie i był szeroko eksportowany; Wiele firm oferuje opcje modernizacji mające na celu poprawę wydajności i niezawodności radaru oraz wymianę przestarzałych komponentów [1], chociaż radar P-19 został zastąpiony nowszą serią radarów Kasta.

Sonstige Fahrzeuge

Seria samochodów ciężarowych Bedford M to seria pojazdów użytkowych oferowanych zarówno z podwoziem z kabiną, jak i z prostym nadwoziem, a pierwsze warianty można było zobaczyć na rynku od 1939 roku. Ich układ napędowy stanowił czterobiegowy układ kierowniczy z napędem na przednią oś, z mechanicznym sterowaniem na podwoziu i układem napędu na cztery koła przeznaczonym do przenoszenia ciężarów do 2-3 ton. Oferowane były dwie wersje rozstawu osi głównych – 10' 0” lub 11' 11” – a każdy z tych modeli wyposażony był w standardowy 6-cylindrowy silnik benzynowy o mocy 27,34 KM (27 KM). Sprzężona z tym była 4-biegowa skrzynia biegów z suchym sprzęgłem i układ hamulcowy ze wspomaganiem przymocowany do tylnej osi, który obsługiwał układ pływający ze spiralną stożkową tarczą na końcu. Hamulce były hydrauliczne i obsługiwane przez wspomagany na cztery koła układ serwo Lockheed.

Sonstige Fahrzeuge

AH-64 Apache to śmigłowiec szturmowy pochodzenia amerykańskiego. Jest to urządzenie dwusilnikowe z czterołopatowymi wirnikami głównym i ogonowym, posiadające dwumiejscową kabinę typu tandem dla dwóch członków załogi. Może wykonywać misje szturmowe przeciwko czołgom, szturmowe, eskortowe i myśliwsko-helikopterowe, z możliwością operacyjną w każdą pogodę, w dzień i w nocy. Aby to zrobić, ma na nosie zestaw czujników do wykrywania i wyznaczania celów oraz widzenia w nocy. Jego podstawowe uzbrojenie stanowi automatyczne działo M230 kal. 30 mm umieszczone pod kadłubem pomiędzy przednimi kołami. Jest również wyposażony w kombinację pocisków przeciwpancernych AGM-114 Hellfire i rakiet Hydra 70 na czterech stanowiskach swoich dwóch konstrukcji skrzydłowych; Może jednak przenosić na końcach skrzydeł rakiety przeciwlotnicze AIM-92 Stinger lub AIM-9 Sidewinder.

Sonstige Fahrzeuge

Sikorsky SH-3 Sea King, oznaczony przez firmę jako S-61, to wielozadaniowy, dwusilnikowy śmigłowiec, choć przeznaczony przede wszystkim do zwalczania okrętów podwodnych (ASW), wyprodukowany przez amerykańską firmę Sikorsky Aircraft. Służy w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych i innych siłach zbrojnych od początku lat 60. XX wieku i nadal służy w wielu krajach na całym świecie. Sea King był również produkowany na licencji we Włoszech przez firmę Agusta, w Japonii przez Mitsubishi oraz w Wielkiej Brytanii jako Westland Sea King. Głównymi cywilnymi wersjami tego helikoptera są S-61L i S-61N.